mijn Triskel

Edwin Vanmontfort



Zoals dat met alle ware pure dingen in het leven gaat of het nu liefde of vriendschap of iets anders wezenlijk is, er zal eerst altijd een gevoel, een verlangen of een drang in ons innerlijk zijn van verbondenheid met de ander, met het leven, met de natuur et cetera. Met zo’n gevoel van innerlijke verbondenheid met alles en ieder in het leven ging ik in november 2008, de dag weet ik niet meer precies, over de dorpel van bard-zijn naar ovaat-zijn. Wat in wezen een overgangsrite is van de ene naar de andere graad. En uit datzelfde gevoel van innerlijkheid deed ik op de zondagavond voordat de ovatenreis zou beginnen, een vredes- en dankceremonie bij mijn altaar op mijn kamer net zoals ik al deed op zondagavonden
in mijn bardenschap.
 
Ik zit in mijn donkere, kaars verlichte kamer geurend naar wierook, vermoedelijk jasmijn. Eerst visualiseer ik een cirkel van genezing en licht. Dan laat ik de boeddhabeeldjes, in iedere windrichting in mijn kamer, vrede sturen naar de tegenoverliggende windrichting van iedere boeddha. De boeddha zittend in het noorden stuurt vrede naar het zuiden. De boeddha zittend in het zuiden stuurt vrede naar het noorden. De boeddha zittend in het westen stuurt vrede naar het oosten. De boeddha zittend in het oosten stuurt vrede naar het westen. Dan laat ik de 4 boeddha’s te samen vrede sturen naar alle windrichtingen als symbool voor de hele mensheid dat er overal en voor ieder, alsjeblieft, vrede mag komen, zijn en blijven. Naast de boeddha’s laat ik ook de Wereld Vredesvlam (World Peace Flame) vrede sturen, staand op de tafel bij het raam, om de hoop op vrede altijd te laten branden in het hart van elk mens dat er overal en voor ieder, alsjeblieft, vrede mag komen, zijn en blijven. Vervolgens zeg ik dank aan de 4 natuurelementen die in iedere windrichting staan gesymboliseerd op het altaar, in mijn leven en in de grote wereld. Voor vuur een Amnesty-kaars op zuid, voor water het viskommetje gevuld met water op west, voor aarde het theelichtje in de zoutkristallensteen op noord, voor lucht vier staartveren van een duif op oost. En het 5de natuurelement ether niet te vergeten, natuurlijk bedoeld als ruimte omheen de 4 andere natuurelementen in gevisualiseerde vorm. Verder zeg ik dank aan het middelpunt de plek waar het leven vorm krijgt door het samengaan van alle natuurelementen en alle windrichtingen op de cadans, op het spel der seizoenen. Als laatste zeg ik dank aan Moeder Aarde, de maangodin, Vader kosmos en de zonnegod, de twee laatste ook in gevisualiseerde vorm.
Na een verdere fijne avond in deze cirkel van genezing en licht doorgebracht te hebben met wat muziek en wat lezen, zeg ik altijd voordat ik naar bed ga, dank aan de boeddha’s, de Wereld Vredesvlam, alle kaarsen, de windrichtingen, de natuurelementen, het middelpunt, Moeder Aarde, de maangodin, Vader kosmos en de zonnegod dank jullie wel allemaal.
En als laatste natuurlijk voordat ik te bed ga, worden alle kaarsen uitgeblazen.
 
Het is nu alweer meer dan 5 jaar geleden dat mijn bardenreis doorheen de natuur en haar seizoenen in visualiserende zin en in aardse werkelijkheid stopte. Wat niet volledig de waarheid belicht. Want stopt die reis van een bard die hij of zij heeft bewandeld, eigenlijk wel? Nee, een volmonding neen, de reis die we als bard hebben ondergaan doorheen die seizoenen en de natuur stopt niet. Deze reis gaat immers door. Of als een ware bard in het leven en zal de natuur en de seizoenen op Moeder godin Aarde je inspiratiebron zijn en blijven. Of je gaat verder zoals ik naar de ovatengraad. Want innerlijk voel ik me een druïde van nature, een universele druïde.
 
Het enige wat ik wist waren mijn ervaringen van die bardengraad-reis. Oh ja, die steen. Ja, dat klopt! De ankersteen, die ons doet aarden op de plek waar we zijn. Als eerste moesten we voordat de bosreis echt kon beginnen, een steen gaan zoeken die ons aansprak. Voor mij werd het die Mont Ventoux-steen die mijn ouders meegebracht hadden van hun vakantie naar de Provence in Frankrijk. Op de top van deze beroemde Tour de France-berg liggen veel los liggende stenen. Een zo’n steen is nu mijn ankersteen. Het grappige is, dat die steen een beetje lijkt op de Mont Ventoux!
Ik had tussen de twee graden door een boek gelezen over de eeuwenoude relatie tussen mens en boom. Zie hier het bewijs dat dat boek de eigenlijke dorpel al was, de deur naar de ovatengraad. En dat de reis van die bard die ik eerst was, inderdaad voor mij niet stopt en voortgaat in de tijd van bard naar ovaat, van seizoen naar seizoen, van boom naar boom, van boek naar boek.
 
Na een goede nachtrust en een retourtje dromenland, werd het maandagochtend ergens nog altijd november 2008 en ging ik zoals altijd naar het activiteitencentrum in Maastricht. Dit is de plek waar ik op maandagen en woensdagen mijn dagbesteding doe. In de ochtend richt ik mijn aandacht op het maken van de tekeningen bij mijn gedichten en soms maak ik ook schilderijtjes. Hier is het, waar mijn creativiteit naar boven kwam en zich ontwikkelde in mijn eigen kunstvorm die nu al ruim 13 jaar bloeit en bloeit, god, godin, dank en nog steeds bloeit uit mijn eigen hand in allerlei kleuren en getekende vormen. In de middag verschuif ik dan mijn aandacht naar deze grote studie der druïden in de ovatengraad. Waar ik nu ook voor de computer zit om dit reisverslag te maken.
 
Nietsvermoedend zou ik die novemberdag daar een magische ervaring tegemoet gaan. Zoals altijd maakte ik ‘s morgens een tekening bij een volgend gedicht. Na gegeten te hebben, rust ik altijd wat uit. Zo ook deze keer. Meestal ga ik naar de gymzaal. Na de pauze zou men hier yoga gaan geven en de ruimte was hier reeds voor ingericht. Een cirkel van matten en stoelen, in het middelpunt oplichtende kaarsen en wel-geurende wierook. De zon scheen, dus ging ik achter het raam zitten. Genietend van die zon, doezelde ik een beetje in. Plots nam mijn innerlijk iets waar via mijn gehoor, het waren hele heldere, zachte en zuivere geluiden. De rest van mijn lichaam en mijn geest nam ook iets waar niet alleen de warmte van die heerlijke zonnestralen, maar ik voelde komend van achter mij hele subtiele onzichtbare golfjes van licht en energie, van de buitenkant naar de binnenkant van me, vullend mijn hele wezen van lichaam tot geest. De geluids- en energiesferen namen we mee op een kleine trancereis en vervulden mijn innerlijke met licht, genezing en energie. Na een tijdje kwam mijn lichaam en geest weer helder terug in het hier en nu en besefte ik dat die heldere, zachte en zuivere geluiden uit een cd-radiootje gekomen waren. Het bleek een cd met geluiden van gongs en Tibetaanse klankschalen te zijn van de Duitse klank en geluidskunstenaar Rainer Tillmann. Omdat ik zo enthousiast was van deze meeslepende sfeerklanken heb ik deze cd en een andere cd van Rainer Tillmann aangeschaft.
Dit was wederom een mooi godsgeschenk uit de hemel. Dit ervaar ik eigenlijk met meerdere dingen die zo op mijn levenspad komen. Net zo hoe het hele druïdenverhaal in mijn leven kwam. Het was er opeens. En het paste precies in mijn leven met zijn visualiserende manier van werken in overdracht van kennis en ervaringen. Omdat ik zelf mijn eigen kleine Tibetaanse klankschaal niet meer zelf kan hanteren omdat mijn spierkracht dat niet meer toelaat. Nu kunnen deze cd’s dit doen voor mij en zijn ze vanaf dat moment al een rode draad voor mij gebleven tijdens mijn gehele ovatengraad.
De pauze liep op zijn einde.
Dus was het de hoogste tijd om het eerste gwers-boekje (gwers is Welsh voor les) open te slaan. Aan het einde van die middag toen ik het weer dicht deed, besefte ik dat de ovatengraad een hele andere soort graad is dan de bardengraad. Dat het er nu echt op aankomt wat jij zelf nu wil. Je eigen weg te bewandelen op je eigen tempo en naar je eigen inzichten en behoeftes te luisteren en naar jouw innerlijke stem die jou verbindt met jouw talenten en hoe jij op jouw eigen manier dit op en voor het grote wereld-podium brengt.
 
Voordat het reisverslag in het ovatenbos verdergaat. Nog eventjes iets over die reis van een ovaat die ik doe bij Obod (de orde van barden, ovaten en druïden). Naast het reizende aspect door het lerende woud van bomen en ervaringen in werkelijkheid en visualisatie, is er ook het bestuderende aspect door middel van een schriftelijke studie van gwersu en de aanvullende gwersu (meervoud van gwers) van informatieve lesstof en van practicum als oefeningen en visualisaties. De gwersu zijn verder ook een handvat en een handreiking naar onderwerpen en zaken die je als ovaat allemaal zou kunnen doen ter verdieping van je ovatenstudie. Hierdoor wordt ons innerlijke gevoed en gestimuleerd om echt stem te geven aan je talenten, aan het geschenk, gegeven in je ziel en in je hart, dat wat werkelijk in jou zit en eruit moet en gezien wil worden niet alleen voor jezelf en jouw omgeving, nee, door de grote buitenwereld., dus niet alleen voor jezelf, maar voor ieder. Dit is natuurlijk allemaal afhankelijk van wat er relevant is voor jou, voor je innerlijke, voor jouw eigen weg door het levensbos want het proces van wording is immers voor ieder anders.
 
Daarnaast geven de aanvullende gwersu ons informatie en practicum over plekken in Groot-Brittannië en Bretagne met grote Keltische en energetische betekenis en kracht. Het mooie van deze extra lessen is dat ik hierdoor weer een godsgeschenk kreeg waardoor ik wel de kans kreeg om te kunnen gaan, weliswaar in visualiserende zin, mij te wanen alsof ik er zelf ben op deze grote unieke verzamelde plekken van energetische betekenis en kracht. Omdat het voor mij door mijn lichamelijk handicap een progressieve spierdystrofie type Becker met 24uurs beademing bijna onmogelijk is, zeg maar onrealistisch omdat het praktisch, financieel en organisatorisch qua vervoer, slaapplaatsen, verzorging er zoveel geregeld dient te worden dat mijn energie dat nooit en te nimmer aan zou kunnen.
De practicum gedeeltes van beiden gwersu hebben voor mij ook een extra dimensie omdat ik hier op een andere manier, op mijn eigen manier, ingegeven door mijn beperking, invulling en uitdrukking aan kan geven door er tekeningen bij te maken waardoor het in visualiserende zin nog krachtiger wordt.
Want mijn pad als mens en als ovaat-druïde is sowieso een andere pad dan welk ander mens en ovaat-druïde ook zou bewandelen. Wat immers geldt voor iedere pad-wandelaar in het leven is dat elk pad voor ieder mens nooit hetzelfde kan en zal zijn.
 
En hoe ging het reisverslag dan verder. Nou, als ik me goed kan herinneren heb ik in het begin van deze graad wat tijd genomen om mijn eigen weg te vinden om na te gaan en te besluiten wat ik wel of niet zou doe als ovaat van de aangereikte dingen in de gwersu.  
Verder zat ik vanaf het begin al in het visualiserende bos te lezen en te studeren in de boeken over bomen. Wat ook een rode draad werd doorheen de lange reis van mijn ovaatschap door bos, leven en tijd. De eerste 2 bomenboeken die ik las waren in het Engels het eerste was The Celtic Tree Oracle van Liz en Colin Murray en het tweede Ogam: How to Read, Create and Shape Your Destiny Through the Celtic Oracle van Paul Rhys Mountfort. Wat trouwens geen verbasterde Nieuw-Zeelands familielid is, vanwege mijn achternaam Vanmontfort.
Het eerste boek is eigenlijk een tarot met een studie en werkboek met kaarten. Voor mij zijn de kaarten niet handelbaar door mijn handicap, maar de achterliggende betekenis, geschiedenis en werking van dit Keltisch bomenorakel zijn hoogst interessant.
Het tweede bomenboek ging over het creëren van een eigen persoonlijk bomenorakel. Het derde en laatste bomenboek was terug in het Nederlands en heette Het Verborgen Leven Van Bomen - levensloop, Functie En Belang van Colin Tudge. Dit is een compleet werk over het zichtbaar en verborgen leven van bomen. Ik moet zeggen dat dit boek wel heel dichtbij komt bij de wijze hoe wij druïden te werk gaan door het leven als een geheel te benaderen. De schrijver heeft ook deze benadering dat hij als zoöloog het hele leven betrekt in het boek van zoölogie, biologie, filosofie, geonomie, geografie en vele andere wetenschappelijke disciplines die zich bezighouden met de werkelijke verhalen van bomen. Ook de geheimen die wij zien en niet kunnen zien met ons menselijk oog van deze levens gevende organisme komen aanbod. Doorheen het boek vertelt hij vele interessante details die je vaak niet weet. Ieder die een gedegen boek over bomen wil lezen, raad ik deze aan. Het heeft mijn kennis, mijn wijsheid, mijn bewondering en mijn liefde voor en over bomen vele malen groter en groter gemaakt.
 
Nadat de ovatenreis een goed half jaar op gang was, gebeurde er twee wonderlijke dingen in mijn leven. Ik verhuisde in mei en ik ontmoette iemand in mei.
Ik verhuisde van de tijdelijke bouw van woonvorm Geuloord naar de nieuwbouw die nu Woonbegeleidingscentrum (WBC) Aan de Pas heet, beiden in Bunde. Het is een groot gebouw waar 18 mensen met een lichamelijke handicap zelfstandig en met elkaar leven. Ieder heeft daar een eigen kamer met een doucheruimte en een schuifpui naar een buitenterras.
In wezen ben ik in 5 jaar tijd 2 keer verhuisd, eerst van de oud bouw naar de tijdelijke bouw en van die tijdelijke huisvestiging naar de nieuwbouw zonder een keer adreswijziging. Toen wij op hetzelfde terrein van het oude gebouw naar het tijdelijke prefab gebouw ernaast verhuisden, is het oude Geuloord eerst totaal afgebroken voor menige bewoner en personeelslid met traantjes van sentiment en nostalgie. Daarna hebben ze de grond opgehoogd en zijn ze begonnen met bouwen tot er een heel nieuw gebouw stond dat inmiddels nu afgelopen mei alweer 5 jaar staat.
Een interessante anekdote over mijn eerste ochtend nadat ik er een nacht geslapen had. Het werd ochtend. Nadat de verzorging mij gewassen, aangekleed en me in mijn elektrische rolstoel had gezet, keek ik door het grote raam naar buiten. Verrast zag ik hetzelfde uitzicht dat ik had in de kamer waar ik de dag voorheen was uitgetrokken, alleen nu vanuit een wijder perspectief. Het nieuwe uitzicht ging letterlijk op in het oude. Nog steeds vormt mijn kamer, mijn uitzicht op de abelen, de esdoorns, de kersenboom als een rode draad in mijn dagelijks leven, spiritualiteit en bezigheden. Met in de verte achter de volle bladeren van deze bomen is het hellend Bunderbos in deze lentetijd vrijwel onzichtbaar op de achtergrond.
 
Nu de ontmoeting. Bijna gelijktijdig met mijn verhuizing ontmoette ik Frederique. We ontmoetten elkaar via een spirituele datingsite. Door heel die verhuizing had voor tien dagen het internet en e-mailen gebruik eruit gelegen. Nadat ik de inbox op de datingsite opende was ik zeer verrast dat ik een berichtje had. Ik las het bericht en schreef haar een terug. Na een paar dagen van een intensieve mailuitwisseling gingen we elkaar al mailtjes sturen op onze eigen e-mailadres. Op vrijdag van diezelfde week hadden we ook onze eerste ontmoeting op een bank onder de bomen bij station Bunde. Er was een duidelijke klik in contact en verbondenheid.
Ik voelde ook gelijk liefde voor haar met een kleine letter l als liefde tussen een vrouw en een man. Maar helaas bleek het niet wederzijds te zijn. Nadat ik me uiteindelijk met veel verdriet erbij had neergelegd, gebeurde er iets anders wonderlijks. Door het vele mailen met elkaar over het leven en intense diepere zaken in het leven werd er iets getriggerd bij beiden waardoor het contact en de band getransformeerd werd in een Liefdevolle vriendschap met mekaar met de hoofdletter L van een meer overstijgende en universelere betekenis als Liefde voor alles in het leven. Waardoor we ieder op haar/zijn eigen unieke pad des levens elkaars wederzijdse zielslichtje zijn in het leven, in spiritualiteit en in het overstijgende een-zijn van bewustzijn. De opoffering van de liefde met die kleine l die ik oprecht voelde voor haar was de enige concessie die ik hoefde te doen. Om eerlijk te zijn verloor ik haar liever als een geliefde dan als een vriend, waar ik duizend maal duizend god, godin van leven dankbaar voor ben.
Want echte vriendschap van wederzijdse aard is het heiligste van het heiligste in het leven wat er is, waardoor de mens puurder, heler en zichzelf wordt, is en blijft.
Door deze twee wonderlijke zaken is mijn leven opnieuw in bloei geraakt en is de ware aard van mezelf nog meer in de verf gezet.
 
Bij het verder verdiepen door de gwersu werden er dingen verteld over het kunnen verdwalen in het gevisualiseerde ovatenbos, het nemen van pauzes de tijden dat de studie stil ligt en het bewandelen van zij-wegen van het grote pad van ovaat wording. Daar dacht ik in eerste instantie van het zal wel, maar bij mij zal het wellicht anders gaan. Maar nee, ik raakte toch de weg een beetje kwijt, het waren eigenlijk doodlopende wegen waardoor je altijd weer snel terug bent op je eigen wonderlijke reis die de ovatenreis nu eenmaal is. En hoeveel pauzes ik nam en laat staan hoeveel zij-wegen ik betrad, ik ben werkelijk de tel kwijtgeraakt. De ene keer nam ik een pauze om nog 2 andere boeken in het Engels, gerelateerd aan deze graad, te  lezen. De andere keer dat ik een pauze nam, was om zomervakantie of een andere vakantie te nemen. En de zij-wegen die ik nam, de ene keer over iets waar ik meer van wilde weten of iets alledaags of iets onbenulligs en de andere keer om iets wezenlijks, iets persoonlijks of iets intiems.
 
Door het lezen van meerdere Engelse boeken is ook mijn liefde voor deze taal in zeer grote mate toegenomen. Eén van die boeken was Spell of senses van David Abram dat gaat over het verschil in wereldvisie tussen de westerse filosofische en die van natuurvolkeren. De westerse filosofische benadering van de werkelijkheid is in de meeste gevallen één van afscheiding van de rest van alle levende wezens en de benadering van de werkelijkheid door natuurvolkeren is er één van verbinding met alle levende wezens. Waar het leven en alle levensvormen één zijn in de puzzel van dat leven en waar ieder puzzelstukje evenveel recht heeft van leven, niet alleen wij als mensen.
Het interessante aan het boek zijn de verhalen over de visie van de wereld en het leven van deze natuurvolken. Het was of ik keek naar mijn visie en waarneming van het leven en de wereld. Een ander boek dat ik las was Glastonbury, Avalon Of The Heart van Dion Fortune. Het is een prachtig boek dat je meteen wegneemt uit je eigen leefomgeving zo naar
de omgeving van Glastonbury. Op dezelfde manier als bij de aanvullende gwersu neemt in dit geval de schrijfster je mee naar Glastonbury dat je het gevoel hebt echt op deze plek te zijn.
Ze neemt je eigenlijk mee naar het Glastonbury van langgeleden. Het eerste boek verscheen al
in 1930 en is geschreven in oud-Engels. En ze neemt je ook mee naar de mysteries van deze draslanden en de zee over Avalon, Merlijn, Josef van Arimathea, de levenskelk, het Engelse Jerusalem en het vroege christendom.
 
Om het boekenlijstje compleet te maken heb ik thuis ook nog 2 boeken gelezen, één in het Engels en één in Nederlands. Het Engelse boek Quest of Merlin van Nikolai Tolstoy is een zoektocht van deze schrijver naar de ware Merlijn doorheen de geschiedenis en in de mythologie. Er zijn twee Merlijnen of zelfs meerdere bekend. Maar de schrijver ontdekt er een die meer universeler was en verbonden was met centrale plaatsen van licht en energie (axis mundi) zoals Stonehenge er een is en verbonden was met levensbomen zoals de Yggdrasil-boom uit de Noorse mythologie. Het Nederlandse boek Dialoog met de natuur van de  prinses Irene van Lippe-Biesterfeld van Nederland. Zij is een unieke vrouw die zich bewust is geworden van de band en de verbinding tussen alles in de natuur. Zoals de titel van het boek het al zegt, gaat het over de dialoog met de natuur die zijzelf verschillende malen had in haar leven.
 
Toen ik dit prachtige boek aan het lezen was, kwam ik door een passage in dit boek over de libelle in aanraking met een andere boek dat het laatste boek is dat ik las voor de ovatengraad. Het was een Engels boek en het heet Medicine Cards The Discovery of Power Through the Ways of Animals van Jamie Sams & David Carson. Het boek met de kaarten is een tarot dat teruggaat op de spirituele manier van leven van de Amerikaanse indianenvolkeren. De twee schrijvers van dit boek hebben beiden Indiaans bloed. Net zoals bij het bomenorakel was het hanteren van de kaarten niet mogelijk, maar wederom lag het interessantste in wat achter de kaarten zit qua betekenis van de eigenheid van de dieren en van de spirituele levenswijze van de Indianen. Deze levenswijze is in een nauw contact met de heiligheid van de natuur en in respect met de dieren in jouw eigen leefomgeving. En wat we als mens kunnen leren van deze dieren en wat de mens van de natuur kan leren. Deze levenswijze sluit aan bij de druïdische levenswijze.
Al deze boeken vormden een rode draad doorheen de ovatengraad net zo als de gwersu en de aanvullende gwersu, maar eigenlijk waren er meerdere steunpunten doorheen deze graad: zoals het luisteren naar die klankschalencd’s, het doen van mijn eigen dagelijkse meditaties en energieoefeningen.
 
Voor mijzelf ligt de verdere interesse op het vlak van verdieping als ovaat bij het opdoen van meer kennis over de hunebedden, het verder ontwikkelen van Nwyfre of te wel levenskracht, de Keltische variant van de oosterse begrippen van Prana en Ki, verder het puurder maken van mijn meditaties, oefeningen en visualisaties voor heling, kracht en genezing.
 
En het creëren van 2 ovatencreaties, het eerste was een cranebag en het tweede was een eigen heilige genezingsgrove.
Mijn eerste ovatencreatie ‘de cranebag’. Dat is een soort draagtas waar de ovaat zaken in kan doen die hij of zij nodig heeft voor het doen van zijn/haar ovatenwerk. Dan kun je denken aan zaken zoals een steen en veer of een ander voorwerp dat je weg kruist of je aandacht trekt en het opraapt en meeneemt als een bijzonder symbolische voorwerp. Of je kunt er de kruiden of bloemen in doen die je zojuist geplukt hebt of je kunt er geneeskrachtige zaken in doen of je kunt het als een boekentas gebruiken om je gwersu, je Keltische bomenorakel of dat boek met uitleg over ogham of andere zaken die van/voor jou van belang zijn in mee te nemen. Zo heb ik dat ook een tijdje gebruikt als een boekentas, maar dat was te fragiel om elke week 2 dagen mee te nemen, hangend aan mijn elektrische rolstoel, het was te onderhevig aan beschadigingen. Nu gebruik ik het als een decoratie aan de muur op mijn kamer met een symbolische waarde en als ik nu genezingskracht of energie nodig heb, dan hoef ik maar naar de muur te kijken. Eigenlijk kun je een cranebag heel goed vergelijken met een draagtas zoals medicijnenmannen en vrouwen bij natuurvolkeren die hebben. Het is meestal ook een zelfgemaakte tas, zo ook bij mij. Eerst heb ik zelf een tekening gemaakt dit keer niet met mijn kleurpotloden, maar voor het eerst met de computer. Het is een tekening vol van eigen symbolische waarde met linksboven een zon en een vogel hoog in de lucht en rechtsboven een volle maan. Linksonder een boom vol in het groen met een vrouw en een man ernaast. En rechtsonder een kat en een bloem vol in bloei.
In het centrale deel van de tekening is er zwarte kruis dat staat voor de 4 windrichtingen met erin en er doorheen drie gekleurde cirkels. De buitenste cirkel heeft de kleur geel en staat voor het natuurelement lucht, de middelste cirkel heeft de kleur blauw en staat voor het natuurelement water en de binnenste cirkel heeft de kleur rood en staat voor het natuurelement vuur. In en op de rode cirkel heb ik een groene pentagram geplaatst. Dit staat symbool voor de aarde en de mens met de bovenste punt van deze vijfpunt-ster met het hoofd in contact met de vaderlijke goddelijke kosmische energie en kracht, met zijn twee zijpunten in contact met alle andere aardse levende wezens en de twee onderste punten in contact met de moederlijke goddelijke aardse energie en kracht. In het midden van het pentagram is er een hart als symbool voor ons eigen hart. En links van het pentagram een yin/yang symbool en rechts een vredestekensymbool. Deze drie symbolen het hart, de yin/yang en het vredesteken zijn mijn eigen symbolen waar ik dagelijks meewerk. Het yin/yang is de brug tussen aarde en kosmos waar genezing ontstaat, het hart van licht van liefde en vriendschap is de sleutel en vrede versterkt alles en iedereen in de vreugde en in het verdriet des levens. Toen de tekening klaar was, is er eerst door tante Elly een witgeel lap stof afgemeten op de grootte van de draagtas. Waarna de tekening door Resi op de voorkant geborduurd is geworden. Hierna is de tas teruggegaan naar Elly en heeft zij de lap witgele stof laten transformeren in mijn cranebag met op de voorklep twee duivenveren gekruist over elkaar die staan voor genezing en geluk. Nog hartstikke bedankt dames voor het mooie eindresultaat!
Aangekomen bij mijn tweede ovatencreatie ‘de heilige genezingsgrove’. In de bardengraad hadden we al een eigen heilige grove gecreëerd, die ik dagelijks gebruik bij mijn meditatie- en licht-lichaamsrituelen, dat is een gevisualiseerde plaats van een echte plek in een Belgisch bos te Zutendaal, waar ik als kind vaak op tentenkamp ben geweest, De heilige genezingsgrove is ook een gevisualiseerde plaats van een echte plek maar dan hier in Nederland in het begin van het Bunderbos niet zover van mijn woonplek in Bunde. Waardoor ik in evenwicht ben en blijf  met mijn vaderland België en mijn moederlijk land Nederland. De laatste plek bezoek ik in werkelijkheid een paar keer per jaar. Het is voor mij een fijne heilige plek die ik ook dagelijks in gevisualiseerde vorm op roep voor mijn ogen voor het doen van mijn zon-, energieoefeningen- en genezingsrituelen.
Eerst sluit ik mijn ogen en waan ik mij in een bos.
Ik voel het water onder me stromen rechtstreeks vanuit een bron.
Het water geeft me puurheid, heelheid en genezing.
De wind zal al mijn zorgen en de dingen die er niet meer toedoen laten wegwaaien.
De bomen geven me nieuw leven, kracht, energie, heelheid, puurheid, vreugde, vriendschap, liefde en geluk.
 
Nu we stilaan naar het einde gaan van dit lijfelijke verslag van mijn ovatenreis, komt er ook een einde aan die gevisualiseerde bosreis in zicht. Het licht is hier wel nog bosgroen, maar de bomen laten al wat meer geel zonnelicht door. En de menselijke activiteiten van weiland, akker of dorp zijn in de verte ook al meer hoorbaar, waardoor de rand van het bos niet ver meer moet zijn.
Maar voordat we uit het bos terug naar de bewoonde wereld der mensen gaan, moet ik nog één ding vertellen dat diep in mijn eigen gevisualiseerde bos van bloed, hart en ziel zit, om het op een ovatische denkbeeldige wijze te zeggen. Het is bij uitstek ook een echt ovaten onderwerp dat handelt over de seksualiteit. Dat trouwens ook een onderwerp is uit de gwersu.
Van nature vind ik dit de moeilijkste persoonlijke kwestie die er is in het leven. Ze zeggen wel eens dat de dingen die we als mens het moeilijkst vinden, uitstellen tot het laatste moment. Zo ook bij mij. Doordat dit onderwerp aangehaald wordt in de gwersu, kwam ik oog in oog te staan met mijn eigen intimiteit. Zonder dat ik hier diep en zeer uitgebreid in, intiem, details wil treden want van nature ben ik hier terughoudend in. En dat ik van mening ben dat dat ook een zaak is van en voor jezelf, tenzij je een geliefde hebt dan is het een onderwerp dat je met mekaar deelt. Wat ik wel wil zeggen is dat mijn verleden van vele gebroken relaties ten grondslag ligt waardoor mijn hart een tijd bevroren raakte. En heb ik dit een hele tijd misschien wel een 5 tal jaar van mijn leven, in mijn boeddhistische periode, letterlijk weggestopt diep in mijzelf alles wat met liefde, relaties en intimiteit te maken had.
Maar langzaamaan is mijn hart, god, godin van het leven dank, weer ontdooid en open gegaan voor liefde, relaties en intimiteit. Maar de nieuwe aangegane relaties liepen ook één voor één toch weer steeds vast. Los van het gevoel dat ik altijd liefde voelde voor haar en dacht dat zij de ware vrouw van liefde in het leven was, bleek altijd na een tijd het tegenoverliggende weer waar te zijn. Een goede vriendin vertelde mij eens dat ik dan nog nooit de ware vrouw in liefde in het leven ben tegengekomen.
Door het ontmoeten van Frederique en door het diepgaande contact en verbinding die we met  elkaar hebben, ging mijn hart echt opnieuw open voor het ware leven en zag ik wat mijn leven nodig had om een heel mens te zijn met hoop, wensen en verlangens. Waardoor ik geheel mijzelf kon worden en zijn. Maar toch bleef die liefde die ik ook voor haar voelde, weer onbeantwoord, ondanks de Liefdevolle vriendschapsband die we nu voor elkaar voelen. Hierdoor kwam ik opnieuw vast te zitten met mijn eigen gevoel van liefde, relaties en intimiteit. Letterlijk geen kant meer op kunnen met dat welgemeende niet af te geven en niet te ontvangen gevoel van wederzijdse intimiteit en liefde voor een vrouw.
De worsteling met mijn eigen seksualiteit bleef dus niet opgelost, de hunkering om één te zijn met een vrouw in mijn leven bleef steeds in me naar boven komen.
Ik dacht de oplossing gevonden te hebben in mezelf door middel van visualisaties met een echte dochter van Moeder Aarde of met een gefantaseerde vrouw als een bosnimf. Dat ging een tijd goed, maar na een tijd bleef het echte wederzijdse intieme contact tussen een man en een vrouw aan me knagen.
Tot ik Tantra op mijn weg tegenkwam. Ik was op een gegeven moment in aanraking gekomen met de leringen van Barry Long, ik kan me niet meer precies herinneren hoe en wanneer. Hij zei van zichzelf dat hij de originele vorm van Tantra onderwees, waar hij mannen en vrouwen liet zien hoe samen te leven in waarheid en liefde. Hij overleed in 2003. In het begin was ik heel enthousiast over zijn leringen over waarlijke liefde en intimiteit tussen man en vrouw. Maar omdat je steeds met twee personen moet zijn om zijn Tantrische oefeningen in zijn volheid te kunnen doen, ben ik helaas gestopt met zijn leringen.
In diezelfde tijd heb ik een schildpad-traditionalhekse-vrouwtje ontmoet waar ik op een spirituele en energetische manier met respect en liefde uiting kon geven aan mijn wederzijdse gevoel van intimiteit en liefde. En ik kreeg toen ook mijn tantravisioen in het gedicht ‘Tantra’. Maar toch bleef ik worstelen met mijn eigen intimiteit. Omdat zo’n ontmoeting slechts een moment is van intieme wederzijdsheid, want daarna ben je weer alleen met dat gevoel van geen wederzijdse liefde en intimiteit te kunnen geven en nemen en is die leegte een diepe echo en wordt het gemis nog dringender dan ooit om één te zijn met een wederzijdse geliefde in een relatie. Want een relatie in ware liefde en vriendschap van één-zijn met elkaar is wat ik wil en waar mijn hart naar verlangt. Na verschillende keren van wederzijdse ontmoetingen met haar van hart tot hart ging zij een andere kant op in het leven om zich meer toe te gaan leggen op Biodanza.
Hierna ontmoette ik een schildpad-tantra-vrouwtje waar ik op dezelfde spirituele en energetische manier met respect en liefde uiting kan geven aan mijn wederzijdse gevoel van één-zijn. Misschien is zij minder spiritueel, maar wel heeft ze meer kennis en kunde van tantra en energie. Maar toch raak ik steeds weer vol in vuur van verlangens die doodlopend zijn naar vrouwen die onbereikbaar zijn en blijven. Soms weet ik echt geen raad meer met mezelf en word ik totaal gek van al die verlangens. Dan brand ik figuurlijk gezien totaal op.
En ben ik nu op een punt gekomen dat het zo echt niet meer verder kan en dat er echt iets essentieels moet veranderen ten opzichte van mijn eigen intimiteit.
Mede door de ervaringen die ik heb opgedaan met deze schildpad-moederaardevrouwen en dat ik steeds maar weer vastloop in mijn eigen seksualiteit, geef ik daarom Tantra nu een tweede kans. En ga ik eerst in de boeken kruipen om tantra te bestuderen vanuit een breder perspectief onder andere uit een boeddhistische hoek door een Tibetaanse lama, uit een Hindoeïstische hoek op de kundalini Tantra wijze door een Indische Swami, uit een yoga hoek door een befaamde Belgische yoga leraar, uit een kunsthistorische hoek van een vrouwelijke Amerikaanse professor, uit een energetische genezingskunst hoek van een vrouwelijke Canadese sjamaan. Naast het terug op pakken van de Tantra-leringen van Barry Long en mijn verdere ontmoetingen met het schildpad-tantra-vrouwtje. En dan pas kan ik definitief een uitspraak doen of Tantra nu wel of niet kan bijdragen in mijn intimiteitsoplossing. Het gezegde Tijd geeft raad is hierop van toepassing.
Door Tantra te bestuderen vanuit dat bredere perspectief wordt het universele aspect van mijn druïde-zijn weer bevestigt. Want als je een ware universele druïde wilt zijn zoals ik, zal je niet alleen putten uit het Keltische rijkdom van natuurspiritualiteit, maar ook gaan putten uit alle goede dingen van alle spirituele rijkdommen van alle andere spirituele stromingen op
Moeder Aarde waardoor een mens een meer universeler kind wordt van Moeder Aarde
en ik een nog meer universelere druïde kan worden en zijn van het leven en voor alle mensen op Moeder Aarde.
 
Voordat ik definitief uit het bos kwam, gebeurde er nog iets bijzonders in het gevisualiseerde ovatenbos. Ik moest de laatste 4 gwersu nog doen. Toen er een echte synchroniciteitsvoorval gebeurde tussen een documentaire die ik zag en een aanvullende gwers die ik bestudeerd had. In dit reisverslag heb ik het hier al eerder over gehad over de  bijzondere werking en waarde op en voor mezelf van de aanvullende gwersu. Dat ik hierdoor in visualiserende zin toch op de plekken kan zijn van de grote Keltische en energetische betekenis en kracht in Groot-Brittannië.
Maar wat gebeurde er nu.
Het lezen van de allerlaatste aanvullende gwers die handelde over de Orckney-eilanden in hoge Schotse noorden over de oude nederzetting van Skara Brae en de Tomb of the Eagles viel verrassend genoeg gelijktijdig samen met het kijken van de documentaire ‘Standing with stones’ van Michael Bott and Rupert Soskin die ook handelt over de Neolithische en bronstijd monumenten van Groot-Brittannië en haar eilanden. En waar eindigt die documentaire? Juist op Ockney bij die oude nederzetting van Skara Brae en Tomb of the Eagles. Is dit dan niet prachtig dat deze 2 dingen samen op ongeveer dezelfde tijd gebeurde.
 
Na al deze jaren van vertoefd te hebben  in dat levendige woud van bestuderen van de gwersu en allerlei ovatenonderwerpen in boeken en uit het leven zelf vol met kennis, ervaringen, waarheden en wijsheden over bomen, het leven, energieoefeningen en visualisaties,
was het moment daar dat ik het pad, dat me eerst dieper in het bos der ovaten bracht. me nu terugbracht naar de echte randen van het bos met de omliggende weilanden, akkers en dorpen. En dat ik het pad kon terugnemen uit die totale groenbruine leefwereld van dat bos richting de bewoonde mensenwereld en terug naar huis waar het ware en pure leven wachtte in het volle blauwe en gele daglicht.
 
Toen ik pas weer terug thuis was, na het visualiserende bos achter me te hebben gelaten, moest ik overal wennen aan het felle daglicht van de bewoonde wereld van mensen dat me in eerst instantie bijna verblindde van al die intensiteit van dat licht.
 
Nu ben ik al enige tijd bezig met het afronden van mijn ovatengraad door het maken van 4 opdrachten waarvan dit reisverslag de derde opdracht is. De eerste opdracht is een tweedelige als een ovatengeschenk voor ieder. Het eerste deel is een visualisatie met tekeningen en het tweede deel is een uitleg over mijn manier van werken aangaande visualisaties en bijhorende tekeningen. De tweede opdracht is een essay over de relatie tussen mijn gedichten, mijn tekeningen, mijn levenswijze en het werk van druïden in het algemeen. De beide opdrachten zijn in de Engelse taal geschreven. De allerlaatste opdracht is een overzicht over hoe ik nu in mijn ovatengraad mijn meditaties, visualisaties en energieoefeningen doen.
 
En er gebeurde nog een wonderlijke belevenis afgelopen november 2013 op vakantie. Ik had een aantal weken voordat ik op vakantie ging in de herfsteditie van het OBOD kwartaal tijdschrift Dryade een artikel gelezen dat onder andere ging over een steencirkel bij het Twents dorp De Lutte. En laat dit nou net, het dorp zijn waar we dit jaar met stichting Duck (een organisatie waar mensen met een lichamelijke handicap mee op vakantie kunnen gaan) op vakantie gaan met een tiental gasten en vrijwilligers.
De steencirkel ligt net buiten het dorpje De Lutte en heeft de naam Bloemenbeek net zoals het gelijknamige tegenoverliggende hotel Bloemenbeek. De steencirkel die ze daar gerealiseerd hebben is net zoals Stonehenge in Engeland een zonnekalenderwijzer die weliswaar qua ouderdom geen eeuwenoude cirkel is gebouwd door de eeuwenoude steencirkelbouwers. Maar is wel een steencirkel van een jongere leeftijd, een tiental jaren geleden gebouwd door hedendaagse vakmensen met diezelfde eeuwenoude wetenschap, werking en precisie van een zonnekalenderwijzer die ook die eeuwenoude steencirkelbouwers gebruikte om Stonehenge te bouwen. En daarom noemen ze deze steencirkel ook wel de Twentse stonehenge.
De steen die ze gebruikt hebben, is ook een gesteente uit een Twentse steengroeve.
 
Dus op een middag in die novemberweek tussen de buien door van de vorige nacht en de avond die nog moest komen, was het zover. Er was een wandelingetje gepland naar de steencirkel Bloemenbeek. Met een handjevol gasten en vrijwilligers gingen we op pad. Buiten het dorp zagen we het mooie Twents landschap, dat licht glooiend is. En al snel zagen we het hotel Bloemenbeek in de verte liggen en opeens waren we bij de steencirkel. En daar stond ik dan voor het eerst in mijn leven oog en oog voor een echte steencirkel. Met een gevoel van eerbied en stilte gingen we het hoger liggende ovalen stuk land op waar de steencirkel ligt. Omdat het ’s nachts dus flink geregend had, was het niet zo evident om met onze elektrische en duwrolstoelen bij de cirkel te komen. Uiteindelijk door al de duw en trekkracht van de vrijwilligers die bij ons waren, was het ons gelukt en stonden we met zo’n allen
midden in de cirkel. Voor foto’s zie www.vredeswens.nl/steencirkel_bloemenbeek.html
In het centrum van deze cirkel van stenen staat een grote uitgehouwen steen rechtop in een vorm van een open hart met in het midden een kruiszwaard als symbool voor de 4 windichtingen. De punt van het zwaard is aan de onderkant gekliefd in een komeetsteen als symbool voor onze kosmische oorsprong als mens en aan de bovenkant van het zwaard is er een duif vermoedelijk als symbool voor wereldvrede. De verdere symbolische betekenis van deze steencirkel is van christelijke aard, waar niets mis mee is. Wat het geloof aangeeft van de Twentse medemens.
Verder heb ik ervaren dat de cirkel en het centrum kracht en energie heeft. Eén van de vrijwilligsters, Jacinta, heeft een ontvankelijk gevoel voor universele kracht en energie. Zij deed de proef op de som. Ze legde haar handen op het zwaard en de komeetsteen en stond zo minuten lang stil en vol eerbied in een ontvankelijke houding. Achteraf vroeg ik haar wat ze werkelijk gevoeld had. Ze zei, ondanks dat het zwaard en de komeetsteen ijskoud was, dat ze  warmte, kracht en energie langs haar handen over haar hele lichaam voelde. En dat deze warmte, kracht en energie van een zo’n pure kwaliteit was dat ze er bijna van beefde en moest huilen van puur geluk.
Door deze overdrachtservaring moet ik zeggen dat mijn ovatengraad zeer geslaagd is.
 
En mag ik daarom aan jou, mijn ovatentutor, Sally, vragen om verder te mogen gaan richting de grote en allesomvattende graad der druïden.
En mag ik god en godin van het leven danken voor de gegeven inspiratie, begeleiding, kracht, energie, genezing, liefde en vrede tijdens deze graad der ovaten.
Tot duizend maal dank.

 Winter 2013/2014 / lente / zomer 2014