mijn Triskel

Edwin Vanmontfort



Het begon met een gevoel van thuiskomen in mezelf en de wereld. Hier is mijn spirituele en ware leven in ons gezamenlijke verleden, heden en toekomst. Ongeveer 13 jaar geleden ben ik  eigenlijk op dezelfde plek vertrokken en nu aangekomen. Terug thuis met Boeddha, Jezus en de natuur in mijn bagage, genietend in een volle moment. Terug thuis, heerlijk! Ik kwam tot de ontdekking dat de beelden van Moeder Aarde en Vader Lucht die ik in deze graad tot bard aangereikt kreeg, al lang eigenlijk, ik denk altijd al in mij zaten. Ook in mijn gedichten waren deze beelden vanaf het begin al aanwezig. Hier verder over nadenkend, had ik voor deze grote studie tot druïde al een of twee jaar door mijn verbondenheid met de natuur het gevoel van binnen dat ik al een druïde was. Eerst dacht ik altijd dat ik een halve indiaan was.

Het werd zomer en ik ging twee keer naar de Waddenzee: in juni naar Texel als een soort reünievakantie met 6 vrienden en einde augustus met twee andere vrienden naar Terschelling. De Texelweek was begonnen, eindelijk zou ik zeggen! Als vrienden, allen met een spierziekte, waren wij als kind al vaak samen naar Texel geweest. Deze vakantie wordt elke jaar georganiseerd met geld van de Leons club Venray, normaal voor kinderen met een spierziekte. Dit keer werd het een reünie voor ons, nu wat oudere kinderen van in de twintig en dertig jaar. Het enige spijtige was dat vriend Frank bij het vertrek ziek thuis moest blijven. Gelukkig was hij wel de laatste 3 dagen aanwezig. Het weer en de sfeer waren goed en gemoedelijk, zoals onder vrienden. De eerste dag gingen we naar een carstock-race kijken. Ik had hier niet echt veel zin in, dit is niet zo mijn ding, ik hou meer van natuur en rust. Maar je gaat mee, het zijn per slot van rekening je vrienden. Het was ergens midden in een wei waar een wal van aarde omheen was gelegd, waardoor je een soort kuil krijgt. We reden dat terrein op. Ik zag overal van die half uitgeklede auto’s staan, het leken wel Flintstone-auto’s maar dan met rokende knalpijpen. De deur van de rolstoeltouringcar ging open en een kakofonie van lawaai kwam binnen. Eenmaal uit de bus was het net nog te verdragen. We gingen met onze elektrische rolstoelen de aardewal op. Ik had al aangegeven om achter de mensen te blijven staan. Ik was niet geïnteresseerd wat daar in die kuil plaatsvond. Maar omdat er meer toeschouwers achter mij waren bijgekomen, moest ik met tegenzin meer naar voren gaan. Toen zag ik wat in die kuil aan het gebeuren was: die halve auto’s draaiden knallend en botsend rondjes in dat lawaai- en stofgat.

Toen gebeurde er iets in mij. Het lawaai was zo alles overheersend dat ik alleen nog maar achteruit kon rijden door de massa terug, naar de rust. Ik draaide me om en ging huilend als een kind, met stromende tranen over mijn gezicht, de wal omlaag. Onder aangekomen, ving Mieke me op. Zij had in Caïro, Egypte, ook zo’n aanval van totale overmeestering van geluid en indrukken meegemaakt.  Ook totaal de kluts kwijt, zoals ik.

Snel daarna gingen we gelukkig met de bus naar de vuurtoren van Texel. Hier in de rust van zee en duin werd ik dankzij de verbondenheid met de natuur langzaam weer terug mens en mezelf. Waarom ik zo fel emotioneel reageerde, is dat ik van binnen uit, vanuit mijn innerlijke, er iets gebeurde wat ik zelf in eerste instantie niet wilde doen en overrompeld werd door een leefstijl die niet de mijne is. Die staat haaks op mijn wereldbeeld van respect en liefde voor het land van Moeder Aarde. Hier leek het meer op een hel van vernieling en daar werd ik zo negatief van.

Daar was de zee. Wij allen werden door de wind terug schoon gewaaid van stof en lawaai. Nu kon de week met een schone lei ook echt beginnen met als hoogtepunt dat goede vriend Frank ons toch nog een paar dagen kon vergezellen. Een voorval wil ik nog even vertellen over een conflict tussen inspiratie en werkelijkheid. Wij wilden uit dank voor de begeleider(ster)s en verzorging iets geven. Ik had aangeboden een gedicht te schrijven. Ja, je bent dichter of niet natuurlijk. Oké,  ik kreeg inspiratie voor dit gedicht, maar niet alleen voor onze begeleiding maar ook voor mijn vrienden. Klein probleempje: die wilden natuurlijk dat gedicht lezen, wat hun goed recht was. Ja, dat ging niet, omdat dit gedicht ook voor hen was. De vrienden stelden voor om voor hen dan een ander gedicht te schrijven. Maar mijn inspiratie reikte mij dit niet aan. En ik luister dan alleen maar naar mijn bron, die heilig is voor mijn dichtkunst. Dus een conflict!

Mag ik hier nog iets vertellen over inspiratie in het algemeen. Inspiratie wordt in je geblazen of komt vanuit je binnenste opborrelen. Het is een proces waar geen rem opstaat en niet kijkt naar menselijke verhoudingen of begrippen. Je geef je over en dan stroomt het gedicht uit je of in je. Je zou kunnen zeggen dat wij kunstenaars een medium zijn tussen inspiraties en werkelijkheden waar deze aardse werkelijkheid één van is.

Een week later. Op Texel had goede vriend Eric mij laten inzien dat ik verliefd was op Milou. Maar nu bleek dat het niet wederzijds was. Dit verdriet dat toch groot bleek te zijn, heb ik letterlijk in de natuur uitgehuild. Hier vond ik een onzichtbare maar wel voelbare hand en schouder die mij troostte en liet zien: geloof in jezelf en wees een gewoon mens die een universele druïde is. Hierover later in het verhaal meer.

Eind augustus. Met mijn vrienden, Geert en Sonja, zat ik heerlijk in het zonnetje op het voordek van de veerboot naar Terschelling. Wat een prachtig eiland, zeg! De eerste avond liepen wij van het vakantiehuisje terug naar het dorp West-Terschelling. Die vlag met van boven naar onder de kleuren rood, blauw, geel, groen en wit viel mij op. Dit zijn ook de kleuren die ik zelf vaak gebruik in mijn tekeningen en schilderijen. Een aantal vlaggen verder ontdekte ik samen met die vrienden dat het de vlag van Terschelling moest zijn en dat was ze ook. Wonderlijk, hè!

Onder het genot van een frietje in de haven kon ik de windrichtingen niet ontdekken. Wat is nu west? Tijdens ons verblijf ben ik er ook niet echt achtergekomen. Het eiland ligt eigenlijk schuin op elke windrichting. Plots moesten we snel naar huis, een onweersbui kwam van zee. Het mooie was dat het huisje lag tussen het onweer met bliksem en het ronddraaiende licht van de grote Brandaris als baken van licht voor de scheepvaart over ons heen.
Met de veerboot was er voor mij ook nog een geheim mee overgezet. Later die week bleek dat er een klein wezentje in de buik van Sonja zat, die later onze Daan zou worden. Op een ochtend, ik geloof dat het maandag was, zei Geert, dat hij en Sonja mij ’s avonds iets belangrijks wilde vertellen. Ik had de hele dag al gedacht wat dat toch kon zijn! Het konden eigenlijk maar twee dingen zijn: of ze gaan trouwen of er komt een kleintje? Het werd avond. Tijdens een etentje in een restaurant was het moment dan aangebroken! Wat zou het zijn? Hoogst origineel vroeg Sonja aan me, of ik het erg zou vinden als we volgend jaar met een persoon meer op vakantie zouden gaan. Ik antwoordde prompt hierop: ´Als het uit jouw buik komt, vind ik het prima!´ Het geheim was voor mij openbaar geworden en trots vertelden ze me alles over de zwangerschap die toen nog maar 8 of 9 weken ver was.
Dus nog pril.

Na een prachtige week weer thuis in Bunde, een dorp aan het begin van het Limburgse heuvelland tegen het Maasland van mijn ouders en voorouders aan. Daar liggen dus ook mijn roots. Op weg naar mijn thuis dus, trokken vooral de kraaien mijn aandacht. Ja, op Terschelling had ik, nu ik het zeg, inderdaad geen ene kraai gezien. Ik vroeg mij af: ´Vliegen ze misschien dan niet over water en zee?´

Langzaam begon ik mij een universele druïde te voelen. Dit omdat vele puzzelstukjes samen gingen vallen en mijn innerlijke en uiterlijke zoektocht op een punt kwam van ´zijn´ en niet meer van ´onrustig zoeken´. Dat wat ik zocht in mijn hart, had ik gevonden of had het mij nu gevonden. Ik had in ieder geval mijn basis!

Mijn heilige grove (dit is mijn eigen plek,  gevisualiseerd in mijn hoofd voor rust en vrede en waar ik me in terugtrek voor mijn spiritueel werk zoals meditatie, energieoefeningen en zegeningen geven van genezing en kracht) en de licht-lichaamoefeningen en eigenlijk de hele opzet van deze studie tot druïde is zo visualiserend opgezet dat het echt als een geschenk voor mij was. Door mijn handicap is visualisatie mijn manier geworden om dingen te doen die voor mij anders fysiek onmogelijk zijn. Voor deze grote studie tot druïde heb ik op die manier ook een cursus Reiki gedaan. Door mijn lichamelijke beperking moet ik ook alles op mijn manier doen, waar anderen misschien nog wat aan kunnen hebben.

Toen kwam het OBOD Message Board in mijn leven. Het mooie van OBOD (Orde van Barden, Ovaten en Druïden) is naast de studie die praktisch is opgezet. In praktijk ook heel levendig door groves en seedgroepen (ontmoetingsplaats voor leden) waarvan het Messsage Board (via het internet) er een van is. Dit is voor mij waardevol omdat ik hierdoor in contact kom met gelijkgestemden waar ook ter wereld. Op dit moment heeft dit al twee mooie vriendschappen opgeleverd die mijn hart nodig had. Dank je wel D’arzhur en Shannon.

Wat is er nu allemaal veranderd in mijn leven sinds ik met deze studie ben begonnen? Ik zal zeggen veel. Aan de buitenkant niet zo veel, maar in mijn binnenkant des te meer. Ik sta zekerder in het leven en weet ook beter wat mijn doel is in het grote leven. Ook ben ik meer vertellend gaan schrijven in mijn gedichten en ook directer, kunstzinniger en meer to the point gaan tekenen. Ook ben ik mezelf meer gaan ontdekken en zien wie ik werkelijk ben. Ook ben ik opener geworden voor de subtiele dingen des levens.

Nu, na bijna 10 jaar gaat mijn creatieve werk in gedichten, tekeningen, schilderijen, verhalen en mijn spirituele werk, dus hoe en wie ik ben, de lucht in via de website www.vredeswens.nl. Op 2 juli 2008 zal dit officieel een feit zijn. Je zou kunnen zeggen dat het eigenlijk mijn bardenproject is en tevens mijn groot levenswerk.

Zonder dat het weg is geweest, komt Reiki weer terug in mijn leven. Nu dieper en intenser. Dit door zegeningen te geven van genezing voor mijzelf en anderen die het nodig hebben. En het werkt! Dat maakt mij zo gelukkig en blij. Daarom verheug ik mij nu al op de tweede graad tot ovaat-druïde. Hierdoor zal mijn gevoeligheid en heelheid vergroten door te gaan werken met de helende en genezende krachten van Moeder Aarde.

Mijn kennis over de maan, de zon en de sterren is op een zeer subtiele en intieme manier toegenomen. Moeder Aarde heeft in de vorm een mooi beeldje symbolisch een plaats gekregen op mijn altaar. Daar was ik al lang naar op zoek. Daarnaast is de vrouwelijkheid op mijn altaar en ook in mijzelf vergroot door een tweede beeldje van een prachtige, sensuele vrouw, symbolisch uitgedrukt als de maangodin. Deze twee vrouwen, als vrouwelijke krachten in mezelf, zullen mij ook heel maken. Maar op verlangend gebied blijft nog steeds de vraag: ´Zal een liefdesrelatie met een echte vrouw van geluk en kracht mij nog eens gaan overkomen?´ Ooit zal deze dag komen, ik moet hier diep vanuit mijn hart op vertrouwen.

Verder is mijn altaar ook nog gewijd aan de natuur en aan de windrichtingen noord, zuid, west en oost. Op elke windrichting staan de vier natuurelementen aarde, lucht, vuur, water en als het vijfde element der natuur ether, bedoeld als de ruimte waar de andere 4 zich in bevinden. In het midden van het altaar staan de producten die de eerste 4 natuurelementen voortbrengen voor het leven van alle levende wezens en materie. Op elke zondagavond doe ik een kleine ceremonie bij mijn altaar. Eerst laat ik vanuit mijn kamer vrede sturen de wereld instromen naar elke windrichting door de 4 Boeddha’s. Tenslotte wijd ik mijn aandacht en concentratie op de natuurelementen en hun producten op de twee godinnen in mijn leven.

Verder heeft het grotere bewustzijn voor de natuur ertoe geleid dat ik van bank ben veranderd. Een bank die wel milieuvriendelijk en duurzaam is, de Triodos bank.

Nu ik aan het einde kom van dit levendige verslag van mijn bardenreis, kwam ik gisteren, ergens in april, op een wonderlijk boek uit. Dit boek had ik al 8 jaar en het leek net of het zolang gewacht had om nu pas in mijn leven te komen. Door dit boek zie ik ineens een groot universeel verband. Het lijkt in het begin te vertellen over spirituele stromingen die alleen de zon, de Vader en de sterren vereren zoals de Essenen (een joodse spirituele stroming) doen.  En andere stromingen die alleen de maan en de Moeder vereren, zoals Wicca en de Middellandse Zeereligies. Weer andere stromingen, zoals wij druïden, die meer het totale pakket in hun kosmologie benaderen en toepassen in praktijk en theorie. Nu is het inmiddels juni geworden. En ook ik ben in het boek over de Essenen verder gekomen en ik ontdek dat zij ook meer naar de totale visie kijken in ons kosmische leven.

Mag ik daarom vragen aan jou, mijn lieve tutor Katinka, uit het diepst van mijn hart en ziel of ik verder mag gaan als ovaat in de 2de graad der druïden?
Oh ja, bomen, bomen, bomen en vrede naar jou en alle wezens van helder licht, zoals ieder levende wezen diep van binnen is bedoeld, schijnend als een puur bergkristal, Katinka.

In de naam van Moeder Aarde en Vader Kosmos blijven wij allen samen hun kinderen in het licht van de maan, de zon en de sterren. In liefde, licht en energie zijn wij allen leven in en door alles. Zo ook stralen alle levende wezens en materie in het diepste van hun wezen en essentie als maan, zon en sterren.

Met een buiging met mijn hoofd naar het grote leven, zeg ik dank je wel, onze goddelijke van het vrouwelijke en het mannelijke in ons en buiten ons. Dank je wel!

Nu eerst een boek lezen van de bomenstichting over de relatie boom en mens. Hier ben ik nog niet zolang geleden lid van geworden. Hierdoor zal mijn kennis van bomen beginnen en groter en dieper worden.

Dus bomen, mensen, leven en genezen! Een Druïdes gedachte ten top!

April-mei-juni 2008