mijn Triskel
mijn boeken mijn geebden mijn verhalen mijn schilderijtjes

Mijn verhalen en gedichten


Bloemlezing 3 juli

Het eerste lustrum is daar. Vredeswens.nl is 5 jaar.
 
Deze website, mijn website, is de grote verzameling van mijn levenskunst als levenskunstenaar/universele druïde in gedichten, tekeningen, verhalen en energieoefeningen.
 
Om dit bescheiden te vieren was er op 3 juli een bloemlezing in het activiteitencentrum te Maastricht, een dagbestedingscentrum voor lichamelijk gehandicapten, waarvan ik zelf ook al 13 jaar deelnemer ben.
 
Door een progressieve spierdystrofie type Becker die ik al van geboorte heb.
Omdat mijn spieren een bepaald hormoon niet aanmaken, worden de gezonde spieren aangetast en nemen in kracht af. Ik heb tot 12 jaar kunnen lopen, eerst kreeg ik een duwrolstoel en daarna een elektrische rolstoel. In de meeste gevallen begint het proces bij de onderste ledematen. Mijn spieraandoening, type Becker, is een mildere dystrofie en gaat trapsgewijs in de aantasting van mijn spieren. Het proces staat ook stil bij deze variant.
 
Nu sla ik een hele tijd over.
Rond mijn 27ste kreeg ik een hevige longontsteking waardoor ik in het ziekenhuis kwam op de IC. Daar heb ik 7 lange weken verbleven. Na 3 weken kwamen ze erachter dat mijn uitBloemlezing 3 juli
 
Het eerste lustrum is daar. Vredeswens.nl is 5 jaar.
 
Deze website, mijn website, is de grote verzameling van mijn levenskunst als levenskunstenaar/universele druïde in gedichten, tekeningen, verhalen en energieoefeningen.
 
Om dit bescheiden te vieren was er op 3 juli een bloemlezing in het activiteitencentrum te Maastricht, een dagbestedingscentrum voor lichamelijk gehandicapten, waarvan ik zelf ook al 13 jaar deelnemer ben.
 
Door een progressieve spierdystrofie type Becker die ik al van geboorte heb.
Omdat mijn spieren een bepaald hormoon niet aanmaken, worden de gezonde spieren aangetast en nemen in kracht af. Ik heb tot 12 jaar kunnen lopen, eerst kreeg ik een duwrolstoel en daarna een elektrische rolstoel. In de meeste gevallen begint het proces bij de onderste ledematen. Mijn spieraandoening, type Becker, is een mildere dystrofie en gaat trapsgewijs in de aantasting van mijn spieren. Het proces staat ook stil bij deze variant.
 
Nu sla ik een hele tijd over.
Rond mijn 27ste kreeg ik een hevige longontsteking waardoor ik in het ziekenhuis kwam op de IC. Daar heb ik 7 lange weken verbleven. Na 3 weken kwamen ze erachter dat mijn uitademingsspier niet meer goed functioneerde, waardoor het koolzuurgehalte in het bloed te hoog kan worden en je in coma kunt raken.
Ze besloten om mij een trachea canule te geven, dat je lucht krijgt van een beademingsapparaat via een buisje in je keel. 4 weken later mocht ik terug naar huis, naar het woonbegeleidingscentrum dat destijds nog Geuloord heette. De 7 weken bed-lig en die longontsteking hadden mijn spierkracht-afname zo versterkt dat mijn arm- en handkracht zo afgenomen waren dat ik niet zelfstandig meer kon eten en dat ik mijn administratieve baan bij de sociale werkplaats moest stoppen.
 
Ik had in de jaren daarvoor al wat verhaaltjes geschreven, waar achteraf gezien twee of drie gedichtjes in verwerkt waren. En als kind had ik op de basisschool eens een tekenwedstrijd gewonnen. Omdat ik thuis was door mijn arbeidsongeschiktheid, ben ik echt gedichten gaan schrijven over de oorlog destijds in Bosnië, voor jarige familieleden, de eerste verjaardag van mijn oudste nichtje, maar ook over persoonlijke zaken. Hierdoor kwam ik in aanraking met mijn ware-ik. En daar is ook mijn zoektocht, mijn spirituele zoektocht, begonnen. Na 9 maanden thuis, kwamen de muren letterlijk op me af. Toen mocht ik gelukkig naar het activiteitencentrum in Maastricht (ACM) gaan.
Hier ben ik dan een dagdeel tekeningen gaan maken bij die gedichten. En tijdens dat andere dagdeel ben ik zelfstandig cursussen gaan volgen, dit deed ik thuis al menige jaren, eerst bij de vrije universiteit in Maastricht kunstgeschiedenis, Griekse mythologie en psychologie. Toen ik niet meer zelfstandig kon reizen door die beademing, ben ik bij de NTI een schriftelijke cursus psychologie gaan volgen. Aansluitend bij LIO een schriftelijke cursus filosofie.
Daarna zijn er nog twee andere schriftelijke cursussen de revue gepasseerd namelijk para-psychologie en Reiki in de drie graden zonder ingewijd te zijn door de praktische reden dat ik mij toen al een druïde voelde. Ja, de OBOD schriftelijke cursus doe ik ook op ACM, waardoor druïderij op mijn spiritueel pad kwam. Inmiddels bij ik bezig om de ovatengraad af te ronden, door het maken van 4 afrondingsopdrachten waarvan er 3 in het Engels zijn. Op dit moment ben ik bijna klaar met de 2de opdracht.
Toen 5 jaar geleden in 2008 mijn website www.vredeswens.nl op het activiteitencentrum officieel de lucht in ging, viel dat samen met de afronding van mijn bardengraad waardoor mijn website ook mijn bardenproject was en is.
 
Nou, en toen werd het 2 juli 2013, precies op die dag, hiep piep hoera, werd mijn vredeswens 5 jaar. Een dag later was het feest op het activiteitencentrum;  in de namiddag was er een bloemlezing uit mijn 4 internetboeken op de website en het 5de boek was klaar om gepresenteerd te worden aan de aanwezigen en aan de wereld.
 
Nadat de aanwezige familie, mijn vader, mijn moeder, mijn zus (die mede met mij de middag in goeie banen liet gaan), mijn schoonbroer en mijn nichtjes, een aantal vrienden en een zaal vol mededeelnemers van ACM, hadden plaats genomen, kon de bloemlezing beginnen. Na een kleine inleiding door mijn zus droegen een aantal personen een gedeelte of een heel gedicht voor, onder andere mijn twee nichtjes Emma en Nellie, Ria een mededeelneemster ACM en ikzelf. Jos, een andere mededeelnemer van ACM, had eerst een aantal gedichten voorgedragen en toen nog een overdenking gedaan over welke beelden de gedichten bij hem oproepen. Er is door hem een soortgelijke tekst gemaakt die opgenomen is in dit verhaal.
 
Peter, mijn schoonbroer, had ook een tekst gemaakt die ook opgenomen is in dit verhaal. Eerst lees je over Jos over welke beelden en gevoelens mijn gedichten losmaken bij hem en dan lees je de tekst die Peter voorgedragen heeft.
 
Nu is Jos aan het woord:
Edwin roept in zijn gedichten en tekeningen een wereld op, waarin zachte waarden als aandacht en respect voor de ander/het andere er werkelijk toe doen. In het ene gedicht wordt het andere verbeeld in de natuur, in de vorm van een boom, een bloem, de Zon. Een ander gedicht spreekt van de liefde tussen twee geliefden en de liefde van ouders voor hun kind als een vorm van respect en aandacht voor de ander. In een derde gedicht betekent leven met aandacht zoveel als het vermoeden van een hogere macht en grotere verbanden, om van daaruit te zoeken naar een zinvol concreet handelen in het dagelijkse leven. Wie zich de moeite getroost om deze gedichten en de bijbehorende tekeningen in zich op te nemen, zal wellicht, als hij eenmaal de smaak te pakken krijgt, de wereld van Edwin s´ gedichten steeds verder willen verkennen: hij zal daarbij wellicht ook een weldadige rust en vrede kunnen voelen. Zo schreef Jos Verjans.
 
Nu is Peter aan het woord:
Gedicht ´Als je dan toch wilt zaaien´ maart 2005 uit internetboek 4 ´De lange weg terug naar mijn thuis vol mededogen in gedichten met tekeningen´ bladzijde 9.
´Als je dan toch wilt zaaien, zaai dan alsjeblieft geen verwarring en vervreemding aan en tussen ons mensenharten. Als je zaait, zaai dan altijd puur en vol helderheid naar onze naastenharten. En zaai altijd iets van liefde en van verbondenheid aan elkaar want daarmee wordt onze wereld net zoals die mooie bloem die uitkomt door wat zon en zijn meel afgeeft voor meer wederzijdse pracht en praal
in deze wereld die soms zo verwarrend kan zijn tussen mekaar. Laten wij die mooie bloem worden voor elkaar.´ Fragment uit gedicht ´Binnenkort terug naar mijn roots´ oktober 2005 uit internetboek 4 ´De lange weg terug naar mijn thuis vol mededogen in gedichten met tekeningen´ bladzijde 93. ´...Binnenkort ga ik eraan beginnen dat wat je innerlijk al bent, zal je uiterlijk worden, een druïde als een man van het ware leven vol van vrede en bomen om me heen zal ik wijs zijn, blijven en steeds opnieuw worden…´ Beste Edwin, Ik zou je nu even niet willen aanspreken als een druïde… maar als “schepper”,  schepper van woorden. Zoals een kunstenaar die leeft om te kunnen scheppen. Een kunstenaar die oog heeft voor dat waar anderen misschien minder naar kijken. Zaken die ook van betekenis zijn in de wereld en in een mensenleven. Onze bomen, de natuur, onze gevoelens, onze relaties tot mekaar en tot de dingen. Zoals onze relatie met bomen en de natuur. Jij benadert deze thema’s op jouw manier. Je bekijkt ze met een oog van rust - en niet zoals sommige kunstenaars met ´onrust´. Je verwoordt ze met je teksten in een dichterlijke taal die je eigen geworden is. Die je zelf hebt gecreëerd en die je consequent hanteert. Teksten die bovendien ´gesausd´ zijn met liefde en vriendschap. En iedereen kan deze teksten lezen, via het internet. . . dat is fantastisch. Daarom spreek ik je aan als een woordkunstenaar. Hij die zijn gevoelens en beleving omzet in beelden en deze deelt met zijn omgeving om een beter wereld te creëren.  De druïde die schrijft wat hij ziet en voelt en droomt van een mooie wereld. Een mooie droom van een wereld waar mens en natuur één worden. Om het met een alliteratie zoals bij Suske en Wiske te zeggen: De dromende druïde. Blijf uw droom en uw beleving verspreiden. Daarmee komen we elke dag dichter tot een mooie wereld waar ieder van ons zich herkend in de rust die jij uitstraalt. Zo sprak Peter Quirijnen.
 
Na al deze mooie woorden las ik nog enkele gedichten voor uit mijn nieuwe internetboek 5. Na mijn afsluiting sprak Bert Martens namens de medewerkers op ACM nog een paar mooie woorden. Ikzelf vond het heel fijn om eens echt te horen van anderen wat mijn levenskunst nu werkelijk te weeg brengt bij die ander. Ik was van binnen heel diep ontroerd, stil en dankbaar, bevoorrecht en gezegend dat ik dit mag zijn in het dierbare wederzijde leven.
 
Dank aan allen die deze dag onvergetelijk maakte.
 
Dank met een diepe brede smile!
 
November 2013

Edwin Vanmontfort