Mijn verhalen en gedichten
In de dans van mist zee toch zon
Er is in de mist een dans
die wij niet zien doch voelen of gewaarwording zonder handen.
Er is in de zee een dans
vol van beweging van golven, eb en vloed net zoals het leven.
Er is in de zon een dans
van energie als de mist opgetrokken is vol van vrijgevigheid.
Steeds zoekend naar de handen van de ander voor contact, bevestiging,
is dit jullie dans met en voor elkaar, lieve zus en je lief Jolijn.
Het leven is een soms een woeste wilde zee,
maar in de veilige haven in mekaars omhelsde armen
zijn jullie zoals in het midden van de zwaarste, zwaarste storm
het rustpunt en de getemde energie voor elkaar.
Ook al zijn er wolken en veel mist om je heen,
weet dat boven de wolken en achter de meters dikke mist er altijd een heldere zon is
die immer en altijd ook diep in onszelf schijnt voor warmte en liefde voor onszelf
en alle andere wezens van liefde, licht en geluk.
In de dans van de mist kan het hele leven verhuld en verstrikt raken,
nu is het de kunst van de mens zelf,
in het vrouwelijke, mannelijke, neutrale of anders gehuld,
om de dans helder en licht te houden vol van onvoorwaardelijke liefde en vriendschap.
In de dans van de zee zal het leven van golven van eb en vloed ook voor de mens immers blijven bewegen van geven en nemen met een ieder.
In de dans van de zon is er altijd energie voor allen ook al zijn er wolken, mist of is het nacht diep van binnen schijnt onze eigen zon die ons verlicht en energie geeft,
dus toch zon.
Edwin Vanmontfort
