mijn Triskel
mijn boeken mijn geebden mijn verhalen mijn schilderijtjes

Mijn verhalen en gedichten


Toch al van jongsaf

Even terug naar mijn kindertijd. Het was zaterdag en zomer. Op zaterdag ging ik zoals op alle zaterdagen met mijn moeder de boodschappen doen. Maar deze dag was anders. Niet dat ik geen zin had om met mijn moeder te gaan winkelen, nee dat was het niet. Ook niet omdat het een mooie zonnige dag was. Maar het was vandaag de 70ste verjaardag van Nelson Mandela. Niet dat ik op zijn verjaardagsfeest was uitgenodigd, maar er was op tv een rechtstreekse uitzending vanuit London waar een groot muzikaalfeest ter ere van hem werd gevierd. Dit feest was er, omdat de wereldmensen Nelson Mandela wilden laten zien en weten dat wij achter hem stonden in zijn strijd tegen Apartheid. Nelson kon er niet bij zijn. Hij zat opdat moment nog op het Zuidafrikaanse Robbeneiland in de gevangenis. Niet omdat hij wat misdaan had, maar omdat hij en nog vele andere Zuid-afrikanen zich verzet hadden tegen het Apartheidsregime. Vanaf de eerste momenten van de uitzending van dit bijzondere concert was ik mee met London. Ik had op mijn bed een klein tv-tje voor mij staan en links van mij had ik een draagbare radio, waar ik de mooiste en leukste momenten mee op band kon zetten. De bekenste der bekenste der pop passerende de revue. Onder andere Sting, Paul Simon, Fish, Peter Grabiel en The Simple Minds. En er waren ook bands die wereldmuziek brachten uit Afrika, Azië, Zuid-Amerika. De afsluiter die avond was Eric Clapton samen met The Dire Straits die op het einde van hun optreden ons op een groots vuurwerk tracteerde.

Door de jaren heen, ben ik onbewust met mensenrechtenkwesties bezig geweest. Door bijvoorbeeld naar films te gaan kijken zoals Cry Freedom. Deze film gaat over Steve Biko die zich in gezet heeft tegen Apartheid en vermoord werd in zijn cel. Verder films over de strijd van Afro-amrikanen tegen de slavernij, Amerikaanse Apartheid, discriminatie van Afro-Amerikanen en tegen de Ku Klux Klan. Muziek heeft ook zijn bijdragen geleverd aan mijn mensenrechtengevoel, zoals de The Simple Minds met hun album Once upon a time en U2 met hun Joshua Tree waarmee zij bekendheid gaven aan het werk van Amnesty International. Een hoogtepunt kwam er toen Nelson Mandela en zijn gevangene vrienden vrij kwamen. Ik heb toen de hele dag zowat voor de tv met een gevoel van blijschap, opluchting, tevredenheid en optimisme gezeten. Een ander hoogtepunt was toen Nelson werd beëdigt als President van Zuid-Afrika. Dit was ook weer een prachtige tv dag om nooit te vergeten. Na deze dagen was ik al een beetje begaan met de mensenrechtenproblematiek. Deze terugblikken hebben mij onder andere in 1997 doen besluiten om lid te worden van een mensenrechtenorganisatie. Niet zolang geleden ben ik ook actief lid geworden bij Amnesty International.

Maart 1998

Edwin Vanmontfort