mijn Triskel
mijn boeken mijn geebden mijn verhalen mijn schilderijtjes

Mijn verhalen en gedichten


De gele bloemetjesroute - verslag heenreis Bunde-Salou

Hè hè, het is zo ver. Vrijdag 12 juni Na weken van lang wachten gaan we dan eindelijk op vakantie naar Spanje. Deze dag zal als een marathon van 37 uur voor mij eindigen in een goed zacht bed in het Blau Mar-hotel te Salou. Wat vooraf gaat aan ons vertrek om 18.30 uur. Eerst is er voor iedereen een week van regelen, verheugen, inpakken en dan wachten om weg te wezen. Een gedeelte van ons is 's morgens omstreeks half 5 al vertrokken met een busje met het nodige verzorgingsmateriaal onder leiding van Leon en Saskia naar Catalonië. Na een stevige broodmaaltijd kwam de duif die ons veilig en wel zal laten reizen. De koffers, eten en wat diverse spullen werden in de onderbuik van deze vredige vogel gestopt en na de afscheidsrituelen konden wij op pad gaan naar het verre zuiden. Voorbij Maastricht reden we met chauffeur Tony (achter het stuur) bij Visé de Route du Solei op die ons op de weg moest zetten naar Luxemburg. De andere chauffeur Stefan mocht zich nog even sparen om pas in Luxemburg op het busbestuurderstoneel te verschijnen. Voorbij Remouchamp ter hoogte van het Plateau des Tailles, het hoogste punt van België "Baraque Fraiture", ontpopte onze aller Jo zich tot een echte kienafroeper. Het kienen in de bus verliep rustig tot een van de kieners/kiensters zich een beetje dominant ging gedragen waarnaar, ik zal geen namen noemen, bijna alle prijzen gingen. Dankzij Floris, Math en nog een paar andere prijswinnaars heeft zij/hij niet alles kunnen winnen. Op een of andere manier was er toch geen sprake van fraude, oplichting of geldtoestopperij, dus kunnen we zeggen dat Nancy, shit heb ik me toch nog versproken, de eerlijke terecht winnaar is van Jo's Bingoronde.

Ondertussen vliegt de Ardennen onder ons weg en zijn we voordat we het weten al in Luxemburg, waar we dichtbij de Franse grens halt houden. De tijd is dan 21.00 uur. Allemaal even de bus uit!. Een goed half uur later gaan we verder met de kersverse chauffeur Stefan. We verlaten Luxemburg en gaan Frankrijk binnen. Wat al gelijk opvalt is de Peagé. In Frankrijk en in Spanje moet je betalen voor het rijden op de Autosnelweg. Dan moet je bij de eerste Peagéplaats een ticket nemen, en bij de volgende moet je dan betalen voor dat stukje weg. Het kienen gaat in Frankrijk nog een tijdje door, zelfs al is het helemaal donker buiten. We rijden tijdens het kienspelletje langs de plaatsen Thoinville, Metz en Nancy die in de streek Lotharingen liggen. Rond 23.00 uur wordt er een videofilm op gezet. Ik besluit walkman te luisteren, maar ik ontdek dat het tape- gedeelte ervan kapot is, dus zet ik de radio op. Hier krijg ik natuurlijk een overaanbod aan franse chansons, het verwondert mij dat ik toch veel van die liedjes ken. Langres rijden we voorbij, in de buurt van deze stad ontspringt Meuse, dat is onze Maas. Het reis duivent gezelschap zakt langzamerhand af tot in de Bourgogne. Links zie we een mooie zonsondergang. De stad Dijon is bekend geworden om zijn mosterd en Beaune van zijn oud-middeleeuws hospitaal. Tussen de plaatsen Chalon sur Saône en Mâcon is de film van Ome Willem afgelopen en wordt de lange nacht ingezet. We leven dan rond de klok van 01.15 uur. De meesten liggen dan te maffen. Een paar van het personeel en bewoners zijn nog helder wakker en de chauffeurs natuurlijk. Tony en Stefan lossen elkaar na drie of vier uur rijden af. Ter hoogte van Lyon is 99% ingedommeld. Mij lukt het niet om in slaap te komen, dus luister ik maar verder naar radio Bourgogne. In de buurt van Vienne begint het Centraal Massief zich op te trekken. Maar wij laten het rechts van ons liggen en gaan langs de Rhône richting Valence en Orange. Tussen deze twee steden is het ergens midden in de nacht Het is stil in de bus, en ik slaap nog niet. Vervolgens rijdt Tony of Stefan ons de Languedoc binnen, langs Nîmes. Als we Montpellier bereiken is de nacht/dag cyclus weer bij het daggedeelte aangekomen.

Opeens, luisterend naar klassiek muziek op de radio, sla ik een vreugde- en verwonderingskreet uit, ik zie voor de eerste keer in mijn leven de mooie blauwe Middellandse zee. Het is dan 05.00 uur in de vroege zaterdagmorgen de 13e juni. We vervolgen de weg door de Midi langs Beziérs, Narbonne en verder naar Perpignan waar we om half 8 zijn. Iedereen is weer wakker als we bij het voorgebergte van de Pyreneeën de grens met Spanje oversteken. Rond 09.00 uur lassen we een grote pitsstop in. Een tijdje later gaan we verder naar Barcelona. Daar gaan we Stefan bij het vliegveld af zetten, hij gaat weer terug gaat naar België. Maar we hebben last van wegomleidingen en files. Als we weer uit Barcelona zijn, kunnen we de weg verder zetten naar Salou. Na de laatste kilometers door het land der duizend en een tunnels en voorbij de duivelsbrug gekomen zijn, kunnen we op de eindbestemmingsplek afklokken om 13.30 uur. Dat geeft als reistijd 19 uur. Eerst gaan we eten. De rest van de middag maakt iedereen de kamers in orde en/of men verkent Salou. 's Avonds is er de voetbalwedstrijd Nederland-België. Met een aantal niet-voetballiefhebbers waaronder ik-zelf zijn we een terrasje gaan pikken. Als een halve innerlijke zombie was ik blij dat ik in mijn bed lag. In bed bedenk ik mij dat het net lijkt als of er zich tussen mijn eigen lichaam en de buitenwereld een soort niemandsland heeft gevormd, waarvan een oude gammele brug die op instorten staat, de enige verbinding is tussen deze beiden.

Juni 1998

Edwin Vanmontfort