mijn Triskel
mijn boeken mijn geebden mijn verhalen mijn schilderijtjes

Mijn verhalen en gedichten


De uil in mijn leven

Sinds een korte tijd wat maanden of zo is de uil in mijn leven.
De uil vond ik altijd al een mooi en indrukwekkend dier, hij of zij uil is ook het symbool van geleerdheid en wijsheid. De uil is ook een beetje mysterieus met zijn draaiende ogen en hoofd.

Naar uilenafbeeldingen op T-shirts was ik al een tijd opzoek tot ik van de zomer op Texel was, niet dat dat nu bepaald een uileneiland is, maar er was een plek daar waar ze in serrekassen wat tropische planten, bloemen, bomen en vogels hielden van die kleine fel paarse en andere bondgekleurde fladderende rondvliegende vogels vrij in die serre of in een grote kooi.

Buiten achter de broeikassen waren er kooien met roofvogels onder andere uilen en er zou een roofvogelshow plaatsvinden, maar buiten ben ik niet geraakt omdat er ook een winkeltje was, je raad het al T-shirts met afgebeelde uilen. Drie vond ik er, maar twee met de juiste maat, een shirt met een aankomende vliegende sneeuwuil met van die open slaande vleugels en een ander shirt met een 5 tal verschillende uilen achter elkaar van klein naar wat groter. Maar het T-shirt dat ik het mooiste vond met een collectie grotere uilen en oehoe´s de grootste uil die er is op dit kledingstuk was te klein voor mij, jammer dan!

En de roofvogelshow was die dag al geweest.
Toen ik een paar dagen thuis weer was na die week Texel vond ik dat shirt toch niet op internet met de juiste grotere maat ook nog. Een week later ging ik uitgewaaid, fris en van nieuwe energie voorzien terug van vakantie naar het Acm en wat was er daar op woensdag,
je raad het misschien al de roofvogelshow van ´t Uleh?fke. Een Limburgse roofvogelvereniging die een heleboel uilen, oehoes, een woestijnbuizerd waar ik een veer van mag dragen achterop mijn elektrische rolstoel samen met wat veren van een oehoe of van een andere uil of andere roofvogel. Iedereen mocht op de foto met een van deze vogels, ik dus ook, het was een kleine uil, maar welke is de vraag.

Het interessantste van deze middag was om die oehoe´s in levende lijve eens te zien,
heb je die poten en klauwen gezien, als je die grijpen, laten ze je nooit meer los.
En het grappigste was die schreeuwende lachende vogel, een ijsvogel of te wel een kookaburra, hé dat was die vogel waar Max op Texelvakantie het de hele tijd over had, de lachende hans zo heet die in het Duits, zei hij meerdere malen.

Nu een week of 4 later waren we samen met mijn vader en moeder op ons jaarlijks familiebezoek bij mijn zus, schoonbroer en hun twee kinderen, mijn twee nichtjes in het Belgische Kapellen. Na het avondeten zijn we nog even gaan wandelen in het park aldaar,
waar nog echte oude bomen staan, eentje in het midden langs de grote grasvlakte staat een oude zieke of dode boom. Ze hebben hem of haar gered of beter gezegd gespaard van totale kap. Wel wat hebben ze gedaan. Ze hebben alle takken afgezaagd en alleen de stam van wortel tot top bewaard gelaten en is het een totempaal geworden met allerlei ingezaagde figuren onderaan boven de wortel is er een figuur ingezaagd die de boomgeest een Dryade voorstelt en er een is, verder wat uilen en de zwammen, die de boom ziek en dood hebben gemaakt vormen een geheel in de totempaal en bovenop kijkt een grote uil, waarschijnlijk een oehoe met een leergierige en wijze blik naar onderen een beetje trots naar onze mensen dat we ook moois van Moeder natuur kunnen maken.

En de uil zal verder gaan ook met mij op T-shirt of in het echte leven
zal de uil komen en gaan en teruggaan en komen, zoals alles in het leven komt en gaat
en terug gaat en komt is de cirkel rond en rond. En begint, eindigt en begint de cyclus van rond naar rond steeds opnieuw, zoals de zomer overgaat in de herfst, de herfst zal overgaan in de winter zo zal de winter naar de lente gaan en de lente het weer zomer laat zijn en zijn de seizoenen weer verder gegaan net zoals een jaar rondgaat, gaat het leven en wijzelf verder ook rond en we steeds ouder en wijzer worden, toch net een uil, nietwaar. 

Augustus 2012


Edwin Vanmontfort