mijn Triskel
mijn boeken mijn geebden mijn verhalen mijn schilderijtjes

Mijn verhalen en gedichten


De gele bloemetjesroute - verslag terugreis Salou-Bunde

Voetbal, voetbal, voet bal. Het is vandaag weer voetbal. Niet dat ik een voetbalfan ben, dat niet. Andere daarentegen wel. Vandaag is het voor de Nederlanders en niet te vergeten voor voetballiefhebbende Belgen nu/maintenant een hoogdag voor voetbal, want Nederland moet tegen Zuid-Korea en België tegen Mexico. Maar vandaag is het ook zaterdag 20 juni en vertrekdag voor ons Spanjaard-gangers. Vanmorgen, nadat iedereen weer onder het zomerswol vandaan is, zijn Leon, Nancy en Saskia met een tussenstop op Airport Barcelona met de terugreis begonnen. Bij de tussenstop is Nancy uitgestapt en is ze met een sneller vervoersmiddel naar Zaventem gegaan om 's avonds ergens te gaan optreden als mysterie-gast op een zusterlijk familiefeest. Nadat iedereen en de bus zijn (in)gepakt en gezakt, gaan we eerst nog een hapje en een natte nuttigen in de buurt van de jachthaven en de Middellandse zee. Na deze laatste maaltijd op Spaanse bodem en een afscheidsgroet aan de zee gebracht te hebben, bollen we het af in Salou. Na het laatste stukje cultuur, de Pont del Diablo ( de duivelsbrug) die we door de gids van Tarragona (die als een duiveltje uit een doosje gekropen komt - de duivelsbrug is hier puur toeval) krijgen uitgelegd dat deze een aquaduct is uit de Romeinse tijd (v.C.), ligt al een halve businhoud te pitten. Na de stukjes zeezicht, tunnel, zeezicht, tunnel, zeezicht bereiken we Barcelona. Hier pikken we Stefan op, nu zijn de duif-ige chauffeurs weer met zijn twee om ons te doen terugreizen. Tja, dan weer uit de grootstad zie te komen. Doordat er een heleboel omleidingen (die voortkwamen uit de vele wegwerkzaamheden binnen deze wereldstad) duurde het even voordat we ons terugweg konden vervolgen. Na een tijdje rijden op het Spaanse Péage-asfalt is het 21.00 uur. Daar gaan we dan voor de volle 90 minuten via de wereldomroep live in de bus. De belgen die dan al gevoetbald hebben, hebben 2-2 gespeeld. De eerste helft is blijkbaar niet veel. Maar al snel in de tweede helft is het groot feest in de bus. Ze staan met 1-0 voor, dit gaat door tot 5-1 en dan besluiten ze dat het goed is.

Ik geniet van de mooie lucht en de prachtige zon achter de bergen. Het is geel, oranjeachtig. Na de match zijn we al in Frankrijk en is het al donker. Er wordt een filmpje opgezet. Dus besluit ik maar de walkman op te zetten.. Na de film wordt de lange nacht in de gezet ergens aan het einde van de Languedoc. De nacht komt opgang, bijna iedereen is in slaaptoestand, maar ik kan de slaap niet vatten. Stefan wisselde met Tony af of was het nu Tony die met Stefan wisselde om de chauffeursstoel. Rond 03.00 uur bereiken we Lyon, hier zie ik de bus uit Trier rijden, die twintig minuten voor ons is vertrokken in Salou. Tussen Lyon en Dijon kan ik de slaap vatten, niet lang want een dik uur later ben ik weer helder wakker. Een tijdje later ben ik nog wakker en zie ik de lucht in het oosten al lichter worden dus besluit ik de hele licht- en zonsopkomst te volgen. Het wordt lichter en lichter tot je eerst een streepje gele licht ziet. Dan zie je heel langzaam, beetje bij beetje de zon een oranje/gele bol worden. Het landschap is in de verte nevelig met de opkomende zon daar tussen. Op een gegeven moment ging de autobaan iets oostwaarts en zagen we het-meer-naar-het-gele-wordende-wonder der moeder natuur recht voor ons. Wat is dit onbeschrijfelijk prachtig. De bus draaide weer noordelijker en nu zagen we aan de rechterkant de zon hoger en hoger klimmen. Opeens is hij/zij helemaal geel en kun je er niet meer in kijken. Het zal nu 6.00 uur zijn en de dag zondag 21 juni. Goedemorgen, alleen is een groot gedeelte nog in slaaptoestand. We rijden met de Reisduif in de buurt van Beaune. Dan schrik ik wakker en het is 08.00 uur. En het is al goed warm in de bus. We zijn in Metz, een goed uurtje rijden van Luxemburg. Vele onder ons snakken naar een beetje eten en fris lucht. En gelukkig stoppen we even en kan de deur open. De bus uit Trier rijdt ons vlak voor wij op de afrit van de parkeerplaats rijden voorbij. Op de rustplek zien we, niet te geloven, de Roermondse bus die 2 uur voor ons bij het hotel vertrokken is.

We schieten nu over de Luxemburgse autoweg richting België. Op de Ardens-waalse snelwegen doen we dit ook. Om 10.30 uur rijden we Luik binnen en ik kan weer studio Brussel ontvangen, het is zondag dus is er de Afrekening op. Dat is een alternatieve muziek-hitlijst. Wij zitten in de bus en zijn over een half uur weer thuis. Visé is in aantocht en zijn iets verder op Nederlandse grond. Maastricht is voor ons en dan achter ons. Huub bedankt Tony en Stefan voor de veilige reis van Bunde-Salou, Salou-Bunde en Tony voor de Spaanse tochten. Ze krijgen een hoed vol vreemde geld, daar weten vast wel raad mee. Daar in de verte is Bunde. Het dorp nader. Dan rijden we erdoor en gaan het terrein van Geuloord op. We zijn weer thuis. Er staan ons heel wat bekenden op te wachten. Voor mij zijn er niet alleen mijn ouders maar wat een komplete verrassing is, is er ook Emma, mijn drie maand oude nichtje, mijn zus en Peter haar man. Met de grote familie gaan we ergens eten. We praten nog wat bij en rond 16.30 merken ze dat ik zowat half in slaap val, en besluiten ze te gaan. En om 17.00 ga ik mijn bed in waar ik de volgende dag pas weer zal uitkomen. Ik bedank iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen voor het wel slagen van deze vakantie. Arno wil ik nog even wat zeggen, de volgende keer gaan we maar niet meer op de Spaanse autoweg rijden!!!!!!!

Juni 1998

Edwin Vanmontfort